داشتم در مورد شیطان فکر میکردم که به نتیجه جالبی رسیدم.

از نگاه من شیطان یکی از الطاف خداوند نسبت به بنده میباشد، یعنی در نبود شیطان شاید دیگر کسی نبود که ما رو سر دوراهی های شناخت و عدم شناخت خداوند(دو راهی های درست و نادرست) قرار دهد و شاید نبود او یعنی درک درست ما از نظام هستی(خداوند)، پس شیطان وسیله ای شد برای شناخت و نزدیکی به خداوند.

از انجا که هر وسیله ای قوانینی برای استفاده درست دارد باید این قوانین رو برای شیطان کشف کرد و شیطان رو شناخت. من در مورد شناخت شیطان به اینجا رسیدم که اگر وجود شیطان رو به عنوان یک یادآوری کننده بپذیریم تمام مشکلات و دشمنی های ما با شیطان حل میشود، یعنی وقتی حضور شیطان رو احساس کردیم به یاد خداوند بیفتیم و مشغول عبادت و... بشویم و حضور او را برای نزدیکی به خدا غنیمت شماریم. با این کار همه چیز بر عکس میشود و این شیطان است که شجاعت نزدیکی به شما رو ندارد و شما هم (چون با حضور شیطان به لاک خدایی فرو میروید) از لحظه هایی میترسید که شیطان نیست پس در پی او به راه میافتید در حالی که او از شما گریزان است.

اگر این راهکار رو پزیرفتید مواظب لحضه هایی که شیطان در کنارتون نیست باشید.

(این نوشته فقط نتیجه تفکر یک انسان است و هیچ مرجع دینی  ندارد، شما مختارید بپذیرید یا نپذیرید)